باد، مشت مشت دلتنگی را بر پنجره ها میکوبید و پردۀ سفید را تا اوج به رقص درمی آورد !

شب شده بود و هنوز، هیچ بهانه ای، کاغذهای سفید را خط خطی نکرده بود !

کلمات از نوک زبانم سر میخوردند !

انگار، سالهای سال در کوچه های سردرگمی آواره بودم!!

نوازش تر باران، گونه هایم را لرزاند !

ترانۀ باران را از کودکی دوست داشتم !

کنار پنجره نشستم، دستانم را لب پنجره تکیه دادم،

چشمانم را بستم و نفس کشیدم !

و بوی خاک، مهمان تن خسته ام بود !

شاخه های درخت گردو و گیلاس حیاط به هم پیوند خورند !

و با هر ترانۀ باد به رقص در می آمدند !

به آرزوی دیرینه ام می اندیشیدم ....

   که، تنها،

         در درازترین خیابان شهر ،

                                         زیر باران،

                                                       بدون چتر ،

                                                                    قدم بزنم !

                                                                             اما .... !!!!!

اگر خدا کفيل رزق است...غصه چرا؟

                                اگر رزق تقسيم شده است...حرص چرا؟

اگر دنيا فريبنده است...اعتماد به آن چرا؟

                                اگر بهشت حق است...تظاهر به ايمان چرا؟

اگر قيامتي است...اين همه ناحق کردن چرا؟

                                اگر حساب آخرتي است...ظلم به مردم چرا؟

اگر قبر حقيقت است...ساختمان هاي مجلل چرا؟

                               اگر شيطان دشمن انسان است...پيروي از او چرا؟

نه زندگي آنقدر شيرين است و

نه مرگ آنچنان تلخ که انسان شرافت خود را به آن بفروشد...

                                                                                   ...امام علي(ع)...

         از عشق گفتیم و نمک گیر شدیم...

                     تا ساحل چشمان تو تکثیر شدیم...

           گفتند غروب جمعه خواهی آمد...

                  آنقدر نیامدی که ما پیر شدیم...

              ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                                            تا که خفتیم همه بیدار شدند...

                                                   تا که مردیم همگی یار شدند...

                                           قدر آن شیشه بدانید که هست...

                                                  نه در آن موقع که افتاد و شکست...

 شاید روزی تمام ستارگان برایت چراغ شب بودند و تمام شبها با ستاره ای در خلوت دستانت به خواب می رفتی و امروز تمام آسمان برایت جز صفحه ای تاریک در خطوط در هم اتاق یادآور چیز دیگر نباشد. اما به خاطر بسپار طلوع هر روز خورشید را ه به نام تو و به ننیت توست.

تنها خدا برایمان کافی است. برای شاد بودن، برای آرامش، برای عشق ورزیدن. تنها خدا کافی است برای بودن، برای زیستن، عاشقانه زیستن. تنها خدا کافی است برای خواندن ترانه زندگی و تماشاسی رقص باران. برای سرودن نغمه آسمان و آغاز پرواز. خدا کافی است تا آنچه در وجودمان نمی یابیم، آشکار گرددو آنه در درونمان نمی خواهیم، پنهان. تنها خدا کافی است تا اشک هامان به لبخند و غم هامان به شادی تبدیل شود و قبلهامان به ژرفای راز آفرینش دست یابد. تنها خدا کافی است ....

پسر كوچولو گفت :گاهي وقتها قاشق از دستم مي افتد.

پيرمرد بيچاره گفت :از دست من هم مي افتد.

پسر كوچولو گفت :من گاهي اوقات از همه كلافه ميشوم.

پيرمرد بيچاره گفت :من هم همينطور.

پسر كوچولو گفت :من اغلب گريه ميكنم.

پيرمرد بيچاره گفت :من هم همينطور.

پسر كوچولو گفت :از همه بدتر بزرگتر ها به من توجهي ندارند؟....

و گرماي دستي چروكيده را احساس كرد «مي فهم چه ميگويي كوچولو ،مي فهمم»

...هيچ کس اشکي براي ما نريخت ...

...هر که با ما بود از ما مي گريخت ...

...چند روزي ست حالم ديدنيست...

...حال من از اين و آن پرسيدنيست...

...گاه بر روي زمين زل مي زنم...

...گاه بر حافظ تفائل مي زنم...

...حافظ ديوانه فالم را گرفت...

...يک غزل آمد که حالم را گرفت: ...

...ما ز ياران چشم ياري داشتيم...

...خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم ...